Μόλις γύρισα απο μια βραδιά που έκανε το δεύτερο (ΕΡΑ) αφιερωμένη στον Θοδωρή Γκόνη .
Έγινε στον
Ιανό .
Γαμάει ο χώρος .
Ο κόσμος επίσης κατάλληλος , ήρθε για να ακούσει και να απολαύσει την παρουσία σημαντικών ανθρώπων .
Δε γράφω όμως γι' αυτό .
Για να γκρινιάξω γράφω .
Εγώ έπαιζα πιάνο .
Σκάω λοιπόν στο bar λίγο πριν αρχίσουμε για να πάρω ποτό .
Ο αδερφίζων νεαρούλης του bar με άφησε να περιμένω 10-15 λεπτά γιατί είχε πολλή δουλειά ...
(δεν έχω τίποτα με τους ομοφυλόφιλους , με τις αδερφές έχω) .
Τελικά μου φέρνει το ποτό (Ευρωπαϊκή μερίδα) και μια απόδειξη για 12 ευρώ .
Γελάω βέβαια , και μου λέει οτι λυπάται , αλλά είχε τέτοιες οδηγίες .
Καλά , εννοείται έκανα απλά νόημα στην υπεύθηνη , η οποία του έβαλε χέρι και το κουκούλωσε χαμογελώντας...
Δεν υπάρχει πλέον κανένας σεβασμός στο μουσικό .
Τίποτα !!!
Οι πιτσιρικάδες τρέντηδες έχουν συνηθίσει απο την τηλεόραση την εικόνα του
" ακέφαλου μουσικού " , και νομίζουν οτι αυτό είναι μουσικός .
Είμαι έξω φρενών .
Πού να φανταστεί ο νεαρογλεντζές οτι χωρίς εμάς δε θα δούλευε , οτι εμείς - και όχι ο deejay - παράγουμε τη μουσική που ακούει ,
οτι εμείς παράγουμε τη μουσική που ακούει στην τηλεόραση , στο gay bar , στο σκυλάδικο που σίγουρα πάει μετά τον Ιανό , εμάς ακούει όταν χαριεντίζεται στο καινούριο κάθισμα του καινούριου αυτοκινητακίου , που πληρώνουν οι γονείς του απο την Αμαλιάδα με δόσεις ....
Φρίκη .